Başlıkta da belirttiğim gibi “güzel insan”dı rahmetli babam. Dört yıl önce Hakk’a yürüdü. İzninizle, bu yazımda o güzel insandan söz edeceğim.
Arnavutluk’ta başlayan, Türkiye’de sürüp sona eren, dolu dolu seksen dört yıl… Yokluğun, yoksulluğun, sıkıntının ağır bastığı seksen dört yıl…
Güzel insan dedim ya babam için, gerçekten de öyleydi. Kimseyi kırmadı, kırıldı; kimseyi üzmedi, üzüldü. Kimseye darılmadı, hep barıştı, barışık oldu. Yaşamla, insanlarla, hayatla…
Çalışkandı babam. Ömrü çalışmakla geçti. Yaptığı her işin hakkını verdi. İşine yüreğini koydu her zaman.
Tam bir okuma tutkunuydu babam. Hayatında bir iki ay, o da Arnavutluk’ta, okul yüzü görmüş olmasına karşın hep okudu, hep okudu.
Arkadaşımdı babam. Anlardı beni. Ben de onu anlardım. Baba-oğul gibi değil, iki arkadaş gibi konuşur anlaşırdık. 2006 Temmuz’unda babamla birlikte ata yurdumuz Arnavutluk’a gittik.
Bir hafta kaldık orada. Arnavutluk’a giderken, Arnavutluk’ta ve Arnavutluk’tan dönerken onun heyecanlarına tanık oldum. Zaman zaman ben de onun kadar heyecanlandım bu gezimizde. O bir haftalık rüya gibi geziyi “Bir Düşe Yolculuk” adıyla kitaplaştırdım. Ba...