Herkesin çocukken hayalini kurduğu bir meslek muhakkak olmuştur. Sanırım bu hayaline tam manasıyla kavuşan çok az kişi vardır. Eğitimini aldığı meslekle alakası olmayan işlerden birini yapan o kadar çok insanın olduğu güzel ülkemde, kim hayalini kurduğu mesleği okuyup bir de üstüne ömür boyu onu icra edebilme şerefine nail olabilmiş ki?
Ben on yaşında “yazar olacağım” cümlesini kurmuştum. Tabii ilerde ne olacağın sorusuna böyle cevap vermek fazlaca tuhaftı. Sadece hayalini kurmakla kalmamış bir de kitap yazmıştım o yaşta. O heyecanı daha dün gibi hatırlarım. Kitabın adı “Yatılı” idi. Çocuğun annesi bir hastalıktan ölüyordu, babası ise onu okutamayacak kadar fakirdi. Öğretmeninin desteğiyle bursluluk sınavına giren çocuk sınavı kazanıyor ve yatılı olarak okumaya hak kazanıyordu. Yıllar geçiyordu, çocuk büyüyor ve büyük adam oluyordu. Kitabın sonunda da ölen öğretmeninin mezarında ona dualar ediyordu. Kısacık bir hikâye kitabı. Aldım onu, evimizin hemen yakınındaki bakkala zımbalatmaya götürdüm. Kâğıdı genişlemesine ikiye ayırmış ve öyle y...