Küçük kızım sokakta ne zaman bir köpek görse illaki biz de alalım diye ısrarla söyleniyordu. Ben ise her defasında alırız diye geçiştiriyordum. O ise oyun arkadaşı istiyordu. Onun daha fazla ısrarına seyirci kalamadık.  

          2006 yılında eşim İzmir’e gittiğinde kızıma büyük bir sürpriz yaparak Avusturya tazısı alıp gelmişti. O gün dünyalar kızımın oldu. Pek bir sevinmişti. Adını Tarçın koydu. Daha mini minnacık siyah bir yavruydu. Her gün annesini arıyor ağlıyordu.  İki üç ay kadar apartman dairesinde zar zor bakabildik Devamlı ağlamasından komşular rahatsız olmuşlardı. Nihayet müstakil olan evimiz bitti ve oraya yerleştik 2008 yılında eşim İzmir’den bu defa Sibirya kurdu yavru köpekle çıka geldi. Tüyleri siyah beyazdı. Sağ gözü mavi, sol gözü kahverengi idi. Köpeğimiz bir iken iki oldu. Bunun adını da ben koydum. Tarçın; Şımarık’a ablalık yapmaya başladı. Zamanla ikisi birbirine alıştı. Oyunlar oynuyorlar berber yatıp beraber kalkıyorlardı. İkili birbirlerinden hiç ayrılmaz olmuşlardı. Bakımları ile günlük kendim ilgilendiğim için benim içinde onlar birer yoldaş olmuşlardı. Her gün onlarla ilgilenmek, günlük yürüyüşlerini yaptırmak ayrı bir mutluluk veriyordu. Bir gün birkaç çocuk Şımarık’ı evin önünden alıp kolinin içine koymuşlar çalıp gidiyorlarmış. Komşunu oğlu söyleyince aklım tepemden gidivermiş. Çocuklara yetişirken koliyi yere atıp kaçtılar. En çok o zaman kızıma nasıl cevap veririm diye korkmuştum. Günler aylar geçti, Tarçın cinsinden dolayı küçük yapılı idi. Ama Şımarık her geçen gün boy attı. Gelişti serpildi. Artık ona eskisi gibi bakmak zor oluyordu. Birde inadına asi idi. Hiç söz dinlememeye ve kendi kafasına göre dolaşmaya başladı. Kapalı yerden çıktığında özgürce koşturmasını seviyor. Ele avuca sığmıyordu. Kaç defa onu elimden kaçırdım. Daha sonra komşunun tavuğunun boğazını sıkıp öldürmüş. Komşum kavgaya geldi. Eşim de onu işyerine götürdü. Bir hafta orada durdu ama hiç yemek yememiş. Şımarık hasta ve bitkin bir halde eve geldi. Ama yine yemek yemiyor devamlı sadece yatıyordu. Sonra veterinere götürdük. Veteriner bey köpeği tasmasından tuttu ve biraz okşadı. Şımarık kuyruğunu sallamaya başladı. 

–Neyi var. Hasta mı dedim? 

–Hasta falan değil. Bu hayvan küsmüş. 

Veteriner küsmüş deyince ağzım açık kaldı. 

–Köpeklerde küserler mi? 

–Bunlar hisli hayvanlardır. Ailesinden ve ortamından uzaklaştığında küserler ve yemek yemezler dedi. 

          Eve geldik; ne iğne yapılmıştı nede ilacı vardı. Ama hala yemiyordu. Evdeki ağrı kesiciden su tabağına koydum. Daha sonra birde antibiyotik verdim İki gün sonra ayağa kalktı. Eski normal günlerine döndü. İki köpek büyüdüklerinden dolayı kapalı yerde kalmıyorlar;  devamlı kapıyı aç diye ayakları ile vuruyorlardı. Açık yerde gelen geçene havlamaya başladılar. Komşuların bahçelerine giriyorlar artık iyice yaramaz olmuşlardı.2010yılında eşim bu defa ikisini birden iş yerine götürdü. Daha sonra Şımarık anne oldu. Ama yavrularını ayağının  

altında öldürmüş ve biz bakmaya gittiğimizde hiç birimizi yanına yanaştırmıyordu. Üç dört ay sonra bir gün Şımarık ortalıklarda görünmez oldu. Ve bir daha görünmedi.  

          İş yerinde serbest dolaştıklarından çevredeki sokak köpekleri ile rahat arkadaşlık yapabiliyorlardı. Bilmiyorum onlarla mı gitti. Yoksa cinsinden dolayı kaçırıp bağladılar mı? Aynen Van kedisi gibi gözleri birbirinden farklı çok güzel bir köpekti. Bizde evlat gibi gördüğümüz köpeğimizi kaybettik Ümidimiz onun bir gün geri dönüp gelmesi. Tarçın ise sadık bir köpek; iş yerine hiçbir kimseyi koymuyor; gerçek bir dost ve bizim sevgi kaynağımız. Herkes evinde bir hayvan beslemeli, çocuklarımıza hayvan sevgisini küçükten aşılamalıyız. 

                                                                                                                Sevgiyle Kalın.