Haberler Mail veya WhatsApp olarak gelsin!
Denizli Büyükşehir’den 2025’te 30 Bin Aileye Gıda Kolisi
Denizli Büyükşehir’den 2025’te...
13:06Denizli'nin ihracat devlerinden olan şirket konkordato ilan...
Denizli'nin ihracat devlerinde...
12:48Buldan’da Yanan Ormanlar Bu Kez Karla Beyaza Büründü
Buldan’da Yanan Ormanlar Bu Ke...
12:38Denizlili kablo devine fason vurgunu! 5 milyon dolarlık zara...
Denizlili kablo devine fason v...
denizliseymademir@gmail.com
30.05.2025 - 12:58
Yayınlanma
Bazı insanlar başarısızlıkla baş edemez, bazıları ise başarıyı kaldıramaz ve özellikle bu başarı onlara değil de başkasına aitse. Akademik hayatta yıllarını verip, alnının teriyle birikim kazanmış biri olarak kendini hiç ummadığın bir işte, liyakatten bihaber insanların yönettiği bir ortamda bulmak... İşte asıl sınav orada başlıyor.
Diplomanı saklıyorsun çekmecede. CV'ni sadeleştiriyorsun, çünkü “fazla iyi” olmak, onların gözünde bir tehdit. Oysa sen yalnızca hakkını, emeğinin karşılığını istedin. Ama çoğu zaman sistem, ehil olanı değil, sesi çıkanın yanında saf tutar. O yüzden sen, liyakatle değil sadakatle seçilmiş bir ekibin arasına çağrılırsın. Ama aslında hiç çağrılmazsın.
Bir sabah uyanırsın, Van Gogh kulağını kesmiş, sen diplomanı. Akademide yükselmişsin, tezler, bildiriler, sempozyumlar... Derken bir bakmışsın, müşteri temsilcisi koltuğunda "Buyurun, nasıl yardımcı olayım?" diyorsun. (Elbette yardımcı olursun, çünkü sen akademide bile başkalarının eksiğini tamamlamaya alışmışsın.)
CV’ni verirsin, karşı taraf dosyayı eline alır almaz göz teması kesilir:
-“Eğitim geçmişiniz ve çalışmalarınız bu işin çok çok üstünde, neden bu iş…”
- Norveç’te mi yaşıyorsunuz? Yoksa…..
Picasso görse “fazla gerçekçi” derdi. Ama kurumdaki müdür yardımcısı bunu bir “tehdit unsuru” olarak algılıyor. Neden? Çünkü senin diplomanda parlayan o mühür, onun kartvizitinden daha çok konuşuyor.
Kısacası, bilgi birikiminle kahve taşıdığın günler varsa, bil ki sistemde değil, sahnede yanlışsın. Ve bu trajikomik tiyatronun sonunda sen alkışlanacaksın. Şimdilik perdeler arasında sahne sırası bekliyorsun. Ama ışık yakında senin üstünde.
Tüm bunların arasında kendini bazen bir kuyunun dibinde gibi hissedebilirsin. Tıpkı Yusuf gibi… Kardeşlerinin değil belki, ama sistemin, torpilin, görmezden gelinmenin elleriyle atıldığın bir kuyu bu. Fakat unutma:
Yusuf oradan çıktı, çünkü hakikat su yüzüne çıkar. Sen de bu kuyudan çıkacaksın, çünkü senin ışığın bastırılamayacak kadar parlak. Bekle. Sabret. Ama vazgeçme. Zira hikâyenin sonu, tam da orada yazılıyor.
16.05.2025 - 12:13
05.05.2025 - 15:22
26.04.2025 - 08:48
22.04.2025 - 11:42
16.04.2025 - 07:51
04.04.2025 - 05:44
Yorum Yap
E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmiştir.
Henüz yorum yok